Przejdź do głównych treściPrzejdź do wyszukiwarkiPrzejdź do głównego menu
czwartek, 19 listopada 2026 14:40
Spakowane Marzenia | Materiał partnera

Portugalia – kolorowe mozaiki i krajobrazy. Od uliczek Porto i Lizbony po dzikie wybrzeże Atlantyku

Portugalia zachwyca detalami. Niebiesko-białymi płytkami na fasadach kościołów, żółtym tramwajem na stromej ulicy, białymi domkami ozdobionymi kwiatami. Chwilę później wystarczy wyjechać za miasto, żeby zobaczyć zupełnie inny krajobraz: wysokie klify i ocean rozbijający się o skały. Podczas naszej podróży chcieliśmy poznać zarówno miasta, jak i te bardziej dzikie zakątki.
Portugalia – kolorowe mozaiki i krajobrazy. Od uliczek Porto i Lizbony po dzikie wybrzeże Atlantyku

Autor: arch. Spakowane Marzenia

Przylecieliśmy z Chicago do Lizbony i od razu wynajęliśmy samochód. W ciągu sześciu dni przejechaliśmy trasę do Porto i z powrotem, zatrzymując się w Óbidos, Coimbrze i Fatimie. Znalazł się również czas na Lizbonę oraz całodniową wycieczkę do Sintry i nad Atlantyk. Plan był intensywny, ale pozwolił nam zobaczyć, jak różnorodna jest Portugalia.

Óbidos – spacer po średniowiecznym miasteczku

Pierwszym przystankiem było Óbidos, niewielkie miasteczko otoczone murami obronnymi. Wąskie, brukowane uliczki prowadziły między białymi domkami, których okna i wejścia zdobiły kwiaty. Weszliśmy na mury, skąd oglądaliśmy dachy miasta oraz okoliczne wzgórza. Warto zatrzymać się tutaj bez pośpiechu, zajrzeć w boczne uliczki i spróbować lokalnego likieru wiśniowego Ginja de Óbidos. Podany w czekoladowym kieliszku był przyjemnym, słodkim akcentem na początku naszej trasy.

Porto – miasto nad Douro

Porto spodobało nam się niemal od razu. Kolorowe kamienice wspinają się tutaj po wzgórzach, a w dole płynie Douro. Najwięcej życia toczy się na nabrzeżu Ribeira, pełnym restauracji, kawiarni i ulicznych artystów. To miejsce, w którym można długo spacerować, obserwując rzekę i charakterystyczny most Dom Luís I.

Przeszliśmy jego górnym poziomem do Vila Nova de Gaia. Z drugiego brzegu panorama Porto wygląda szczególnie pięknie: dachy i fasady układają się warstwami ponad wodą. Warto zostać tutaj do zachodu słońca, kiedy miasto nabiera ciepłych kolorów.

Jednym z największych zaskoczeń był dworzec São Bento. Można wejść do środka, myśląc o zwykłej stacji kolejowej, a zobaczyć ściany pokryte około dwudziestoma tysiącami ceramicznych płytek. Azulejos przedstawiają sceny z historii Portugalii i codziennego życia. Te dekoracyjne płytki towarzyszyły nam zresztą przez całą podróż i współtworzą wyjątkowy klimat Porto. Podziwialiśmy je również na dziedzińcu katedry Sé oraz na fasadach kościoła św. Ildefonsa i Kaplicy Dusz.

Nie wszystko udało się zobaczyć. Do słynnej księgarni Livraria Lello zniechęciła nas długa kolejka, a wejście na wieżę Clérigos zostawiliśmy na kolejną wizytę. Porto najlepiej poznawało nam się jednak podczas zwykłych spacerów, kiedy za kolejnym zakrętem pojawiał się nowy widok.

Coimbra i Fatima – dwa różne przystanki

W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się w Coimbrze. Zwiedziliśmy uniwersytet, jeden z najstarszych w Europie, oraz romańską katedrę Sé Velha. Spacer po starym mieście pozwolił poczuć spokojniejszą, studencką atmosferę tego miejsca.

Fatima przyniosła inne emocje. Odwiedziliśmy Bazylikę Matki Bożej Różańcowej i Kaplicę Objawień, zapaliliśmy świeczkę i zatrzymaliśmy się na chwilę wyciszenia. Po intensywnym zwiedzaniu miast ten przystanek miał dla nas szczególny charakter.

Lizbona – miasto, które warto poznawać pieszo

Na Lizbonę przeznaczyliśmy trzy pełne dni. Stolica Portugalii wymaga dobrej kondycji: ulice prowadzą raz pod górę, raz w dół, a kolejny punkt widokowy zwykle oznacza następne podejście. Wysiłek wynagradzają czerwone dachy, szeroka wstęga Tagu i zabytkowe tramwaje mijające kolorowe fasady.

W Alfamie spacerowaliśmy wąskimi uliczkami, pomiędzy domami z praniem rozwieszonym nad głowami. W Baixie otwierały się przed nami przestronne place i reprezentacyjne ulice prowadzące na Praça do Comércio. Szczególnie zapamiętaliśmy też ruiny klasztoru Karmelitów. Gotyckie łuki pod otwartym niebem przypominają o trzęsieniu ziemi z 1755 roku, które zmieniło oblicze miasta.

Nad miastem góruje zamek św. Jerzego, położony na jednym ze wzgórz. Z jego murów rozciąga się szeroka panorama Lizbony, czerwonych dachów i rzeki Tag. Różnice wysokości są zresztą charakterystyczną cechą stolicy – podczas spacerów wciąż przechodzi się między jej dolnymi i górnymi częściami. W ich pokonywaniu pomaga słynna winda Santa Justa, która łączy położoną niżej Baixę z okolicami placu Largo do Carmo. Jej ażurowa, neogotycka konstrukcja sama w sobie przyciąga uwagę, a z góry można podziwiać kolejny piękny widok na centrum miasta.

W Belém poznawaliśmy historię portugalskich wypraw morskich. Klasztor Hieronimitów, Wieża Belém i Pomnik Odkrywców pokazują, jak ważne dla kraju było morze. Nie zabrakło też przystanku w cukierni Pastéis de Belém. Jeszcze ciepłe babeczki z chrupiącym ciastem i kremowym środkiem smakowały nam tutaj najlepiej w całej Portugalii.

Sintra i Atlantyk – dzień poza miastem

Wycieczkę rozpoczęliśmy od Sintry, ale pogoda zmieniła nasze plany. Pałac Pena całkowicie skrył się we mgle, więc zrezygnowaliśmy ze zwiedzania. Wynagrodziła nam to Quinta da Regaleira, z ogrodem, podziemnymi przejściami i niezwykłą spiralną studnią.

Później ruszyliśmy nad ocean. Azenhas do Mar zachwyciło nas białymi domami zawieszonymi na klifie, a Praia da Adraga surowym krajobrazem. Do plaży Ursa prowadził wymagający szlak, ale widoki były warte wysiłku. Zatrzymaliśmy się również na Cabo da Roca, najbardziej na zachód wysuniętym punkcie kontynentalnej Europy. Wiatr, skały i rozległy Atlantyk pozwalały naprawdę poczuć potęgę oceanu. Dzień zakończyliśmy kolacją w nadmorskim Cascais.

Czy sześć dni wystarczy?

Na pierwsze spotkanie z Portugalią tak, choć nasz plan był intensywny. Samochód dawał nam swobodę i pozwalał łączyć zwiedzanie miast z przystankami w mniejszych miejscowościach oraz nad oceanem. Przy podobnej trasie warto jednak zostawić sobie trochę czasu na spontaniczny spacer, spokojny obiad czy dodatkowy przystanek przy pięknym widoku. Gdybyśmy mieli więcej dni, chętnie zostalibyśmy dłużej w Porto i na wybrzeżu.

Portugalię warto poznawać również od kuchni. Spróbowaliśmy słynnego wina porto, wzmacnianego destylatem gronowym zwanym aguardente. Jego intensywny, słodki smak akurat nam nie przypadł do gustu. Za to świeże ryby i owoce morza bardzo chętnie zamawialiśmy ponownie.

Wyjazd w okresie Thanksgiving okazał się świetnym pomysłem. Temperatury około 20–22°C (68–72°F) sprzyjały zwiedzaniu, choć na chłodniejsze wieczory przydawała się kurtka. Wygodne buty to podstawa – szczególnie na stromych, brukowanych ulicach Lizbony i Porto. Warto też zachować elastyczność w planowaniu: w Sintrze mgła uniemożliwiła nam zwiedzanie pałacu Pena, ale pobliska Quinta da Regaleira okazała się wspaniałą alternatywą.

Z Portugalii wróciliśmy z przekonaniem, że najlepiej zaplanować tu trochę mniej i dać sobie więcej czasu na samo bycie w drodze. Bo równie dobrze jak zabytki pamiętamy dziś spacer nad Douro, smak ciepłych pastéis de nata i wiatr znad Atlantyku.

Marzena i Mirek od ponad 30 lat wspólnie odkrywają świat. Odwiedzili wszystkie 50 stanów USA oraz kilkadziesiąt krajów na sześciu kontynentach, pokazując, że każde marzenie o podróży można kiedyś spakować do walizki i zamienić w rzeczywistość. Właśnie stąd narodziła się nazwa ich bloga – Spakowane Marzenia.

Na SpakowaneMarzenia.com dzielą się relacjami, gotowymi planami podróży, praktycznymi wskazówkami i inspiracjami z miejsc, które naprawdę warto zobaczyć. Jeśli szukasz pomysłu na kolejną wyprawę lub po prostu kochasz podróże, zapraszamy do wspólnego odkrywania świata na www.SpakowaneMarzenia.com.



Podziel się
Oceń

Reklama
Reklama
Reklama
Reklama