We wtorek, 28 kwietnia b.r. odbył się ogłaszany przez „Dziennik Związkowy” recital niezwykle utalentowanego polskiego pianisty młodego pokolenia, Filipa Kaucha. Niespełna siedemnastoletni (ur. w 2009 roku) Filip przyleciał do USA wraz ze swym profesorem, Andrzejem Tatarskim na tydzień (od 22 do 29 kwietnia b.r.) jako specjalny gość —„artist residency”, na zaproszenie dra Roberta Kani, dziekana Wydziału Muzycznego w Judson University, w Elgin, Illinois. Rezydencja artystyczna to rodzaj stypendium umożliwiającego danemu artyście zapoznanie się z muzykami na innej niż jego macierzysta uczelnia, poszerzenie jego doświadczeń i zainspirowanie do dalszego rozwoju.
Filip Kauch, urodził się w Kościanie w województwie wielkopolskim. Na fortepianie zaczął grać, gdy miał osiem lat. Jego pierwszym nauczycielem fortepianu w Państwowej Szkole Muzycznej I stopnia im. ks.dra Józefa Surzyńskiego w Kościanie był Marian Michałowicz. Obecnie, od czterech lat, Filip mieszka w internacie i uczy się w klasie III w Ogólnokształcącej Szkole Muzycznej II stopnia im. Jadwigi Kaliszewskiej w Poznaniu. Jego nauczycielem gry na fortepianie jest od roku prof. Andrzej Tatarski, który poznał Filipa na kursie pianistycznym.
Młody pianista szlifował swoje umiejętności wykonawcze z takimi mistrzami jak Leonora Armellini, Akiko Ebi, Alexander Gadijev, Philippe Giusiano, Andrzej Jasiński, Katarzyna Popowa-Zydroń i Wojciech Świtała. Mimo młodego wieku, Filip brał udział w wielu prestiżowych festiwalach w Polsce i za granicą, a także otrzymał wiele stypendiów i nagród, np. grant od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Jest laureatem ponad czterdziestu krajowych i międzynarodowych konkursów pianistycznych. W opinii prof. Tatarskiego i wielu innych pianistów, Filip należy do grona najwybitniejszych młodych polskich artystów.
Andrzej Tatarski po ukończeniu (z wyróżnieniem) w roku 1968 Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Poznaniu, był stypendystą rządu francuskiego. Swą karierę pedagogiczną rozpoczął zaraz po ukończeniu studiów, pracując przez pięćdziesiąt lat w Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu. W tym czasie koncertował w wielu krajach Europy, m.in. w Austrii, Belgii, Bułgarii, Czechach, Francji, Hiszpanii, Monako, Niemczech, Norwegii, Rosji, Słowacji, Szwajcarii, Ukrainie, na Węgrzech, w Wielkiej Brytanii, we Włoszech, w Ameryce (w USA), na Kubie, a także w Azji (w Japonii i Korei Płd.). Andrzej Tatarski znany jest z tego, że propaguje na świecie kompozycje Henryka Wieniawskiego i Karola Szymanowskiego oraz wielu współczesnych kompozytorów polskich. Współpracuje z najwybitniejszymi polskimi skrzypkami i śpiewakami, uczestniczy w nagraniach płytowych i bierze udział jako juror w konkursach pianistycznych, m.in. w Międzynarodowych Konkursach Pianistycznych im. Fryderyka Chopina dla Dzieci i Młodzieży, które odbywają się co roku w Szafarni (niedaleko Torunia). Ten wybitny pianista i pedagog jest wciąż zapraszany jako wykładowca na kursy mistrzowskie w kraju i za granicą. Kwietniowa wizyta prof. Tatarskiego była drugą Jego wizytą w metropolii chicagowskiej. We wrześniu 2009 roku prof. Tatarski przebywał w Judson University, gdzie wykonał recital utworów polskich kompozytorów, prowadził lekcje mistrzowskie, a jego żona Nina Tatarska wygłosiła wykład o polskiej kulturze muzycznej.
Jak wspomniałam wyżej, Filip Kauch i jego profesor, Andrzej Tatarski, przybyli do USA na zaproszenie dr. Roberta Kani, Dziekana Wydziału Muzycznego w Judson University w Elgin, IL. Doktor Kania przed laty, gdy sam był studentem Akademii Muzycznej w Poznaniu, studiował pod opieką prof. Tatarskiego. Od tamtej pory pozostawał ze swym mistrzem w kontakcie. Po ukończeniu studiów, występował jako solista i akompaniator w Europie, w Ameryce Północnej i Ameryce Południowej zdobywając doświadczenia pedagogiczne w konserwatoriach w Argentynie i w USA. Wcześniej zdobywał nagrody w konkursach dla młodych, utalentowanych pianistów. Magisterium otrzymał na University of Kansas w 2001 roku. W tym samym roku otrzymał grant od Kościuszko Foundation na napisanie rozprawy doktorskiej na temat twórczości fortepianowej Karola Szymanowskiego. Dysertację ukończył również w 2001 roku. Od roku 1998 pracuje w Judson University w Elgin, IL., od 2012 roku pełniąc funkcję dziekana tej placówki. W ramach swej pracy, poza pełnieniem odpowiedzialnej funkcji administracyjnej, uczy studentów gry na fortepianie i prowadzi wykłady z teorii muzyki. Ponadto dyryguje Judson Civic Orchestra i od czasu do czasu występuje jako solista. Co najmniej co drugi rok dr Kania wykonuje recitale prezentujące muzykę kompozytorów polskich, szczególnie utwory Chopina i Paderewskiego. W przyszłym roku planuje wykonać kwintet fortepianowy Juliusza Zarębskiego, a wraz z Judson Civic Orchestra ma zamiar zaprezentować melomanom utwory Mieczysława Karłowicza.
Prof. Tatarski bardzo ceni dra Roberta Kanię, jako pianistę, dyrygenta i pedagoga, prowadzącego wspaniałą działalność w USA, między innymi polegającą na popularyzacji muzyki polskiej. Od prof. Tatarskiego dowiedziałam się, że choć od przeszło dwudziestu lat dr Kania mieszka poza granicami kraju, to wciąż utrzymuje bliskie kontakty z Polską i występuje z koncertami w Akademii Muzycznej w Poznaniu. Prof. Tatarski jest dumny z osiągnięć tego wybitnego muzyka, który był kiedyś jego studentem.
Dzięki staraniom dra Kani, Filip Kauch w dniu 26 kwietnia wystąpił jako solista z Judson Civic Orchestra wykonując partię solową w Koncercie Fortepianowym nr. 1 e -moll Op. 11, Fryderyka Chopina, który to utwór jest jednym z najpiękniejszych przykładów polskiej literatury fortepianowej. Dyrygował dr Kania. Jego zdaniem, interpretacja Filipa była „znakomita oraz niesamowicie inspirująca”.
Dwa dni później, 28 kwietnia 2026 r., Filip zaprezentował solowy recital w Church of the Cross Presbyterian Church w Hoffman Estates, IL. Zapowiedziała pianistę pastor tego kościoła – Julie Peterson. Uczestnicząc w tym wydarzeniu, miałam okazję zapoznać się z doskonałymi umiejętnościami młodego pianisty. W repertuarze tego programu znalazły się utwory: Johanna Sebastiana Bacha, Wolfganga Amadeusa Mozarta, Ludwiga van Beethovena, Manuela de Falli, a także dwie kompozycje Fryderyka Chopina („Ballada No. 2 in F Major, Op. 38” i „Mazurek in C-Sharp Minor, Op. 30, No. 4”) oraz jeden utwór Ignacego Jana Paderewskiego („Intermezzo Polacco in C Minor, Op. 14, No. 5”).
Zanim Filip Kauch wykonał w czasie swego recitalu wspomniany wyżej utwór Paderewskiego, powiedział, że wcześniej tego samego dnia miał okazję zwiedzić Muzeum Polskie w Ameryce w Chicago, do odwiedzenia którego zachęciła gości z Polski i dra Kanię p. Elżbieta Berkowicz, dyrektorka polonijnej szkoły im. Marii Curie Skłodowskiej w Niles, IL. Elżbieta Berkowicz zaprosiła wcześniej Filipa do występu w uroczystym zakończeniu roku w tej szkole po czym skontaktowała prof. Tatarskiego i dra Kanię z Muzeum Polskim w Ameryce.
Dzięki uprzejmości dyrektorki MPA, Małgorzaty Kot, goście – znakomici pianiści – mogli nie tylko obejrzeć pamiątki po Ignacym Janie Paderewskim, ale także zagrać na jego fortepianie. Było to dla nich wszystkich dużym przeżyciem. Wspominając o tym wydarzeniu, Filip podkreślił, że większość zgromadzonych na sali uczestników recitalu po raz pierwszy usłyszała nazwisko Paderewskiego i dowiedziała się o działalności Muzeum.
Po zakończeniu programu w kościele, odpowiadając na gromkie brawa, Filip Kauch i Andrzej Tatarski wykonali na bis kilka dodatkowych utworów muzycznych, tym razem na cztery ręce. Były to: „Swan”(Łabędź) Camille’a Saint-Saensa, „Berceuse”, z cyklu Dolly Gabriela Faure i „Maple Leaf Rag” Scotta Joplina. Pożegnała gości programu pastor Julie Peterson.
Reasumując, wszyscy trzej pianiści wypowiadali się o swym spotkaniu na amerykańskiej ziemi z dużym zadowoleniem. Przebywając przez tydzień w metropolii chicagowskiej, Filip Kauch miał okazję zapoznać się z jej życiem kulturalnym i artystycznym, architekturą, a także pogłębił swoją znajomość języka angielskiego i nawiązał miłe kontakty z rówieśnikami. Filip napisał do mnie w e-mailu: „Wizyta w metropolii chicagowskiej była dla mnie niezwykle owocna i inspirująca. Zagrałem w wielu miejscach, poznałem mnóstwo wspaniałych i bardzo życzliwych ludzi. Wspomnienia z tego wyjazdu zapamiętam do końca życia ”.
Prof. Tatarski także bardzo gorąco wspomina spotkanie w MPA, gdzie spotkali się z bardzo miłym przyjęciem ze strony pracowników tej placówki. Prof. Tatarski ceni sobie możliwość wizyty w pokoju Ignacego Jana Paderewskiego, gdzie miał przyjemność zagrać „Menuet” tego wielkiego muzyka i męża stanu. Prof. Tatarski jest bardzo zadowolony z kolejnego spotkania z drem Kanią i możliwości przedstawienia mu swego kolejnego, uzdolnionego studenta, Filipa Kaucha, z którym wiąże duże nadzieje. W podsumowaniu swej wizyty, Prof. Tatarski napisał mi, że wywiózł do Polski z metropolii chicagowskiej wspaniałe wspomnienia i że dziękuje wszystkim za ciepłe przyjęcie oraz ciekawe, inspirujące rozmowy.
Dr Kania stwierdził, że „Filip Kauch jest jednym z najbardziej utalentowanych młodych pianistów, jakich kiedykolwiek słyszał. Jego umiejętności techniczne, wrażliwość muzyczna oraz silna osobowość artystyczna prowadzą go na najwyższe poziomy sztuki pianistycznej”. Dodał też, że „na tym etapie życia szczególnie ważne staje się dla niego samego nawiązywanie i pogłębianie kontaktów z Polonią oraz szeroko rozumianą społecznością polską. Traktuje to jako jeden ze swoich istotnych priorytetów”. Chciałby się także zaangażować w działalność Fundacji Kościuszkowskiej, która kiedyś pomogła mu w spełnieniu marzeń.
Opisane przeze mnie wydarzenia muzyczne są przykładem pięknej współpracy znakomitych przedstawicieli trzech pokoleń polskich pianistów. Uważam, że zarówno recital Filipa Kaucha w Hoffman Estates jak i jego udział we wcześniejszym koncercie w Judson University w Elgin, zorganizowane przez Roberta Kanię, bardzo ładnie wpisały się w chicagowskie obchody Konstytucji 3 Maja – nasze ważne, polonijne święto.
Maria Zakrzewska
