Czy naprawdę tak było?

Niedawno na platformie Netflix pojawił się film „Blonde“ („Blondynka“) opowiadający kolejną wersję życia i śmierci Marilyn Monroe. Niepokojący to film i nie wiadomo, czy na pewno oparty na faktach.

Tak to opisał i wyreżyserował Andrew Dominik w oparciu o książkę znanej amerykańskiej pisarki Joyce Carol Oates. Smutna historia legendarnej ikony seksu sugerowała, że aktorka po traumie z dzieciństwa nigdy nie była w pełni „normalna“.

Krzysztof Arsenowicz w swojej jednoaktówce również zaprezentował osobistą wersję wydarzeń dotyczących przeżyć gwiazdy kina. Dlatego do tytułu „Marilyn Monroe“ dodał podtytuł „Czy naprawdę tak było?“. Jego bohaterkę poznajemy w pieleszach domowych, bardzo naturalną, bez fleszy aparatów fotograficznych, bez tłumów wielbicieli. Poznajemy jej wrażliwość i dobre serce, które okazuje żerującym na niej Kitty i Gabrielowi. Bez pozy, gdy opowiada o sobie niby-dziennikarzowi Alfredowi. Wrażliwa i szczera, nie domyślająca się wiszącego nad nią fatum. W rolę Marilyn wcieliła się zaskakująco dobrze Elżbieta Antonina Kasińska. Drugą główną postać zagrał Krzysztof Arsenowicz, który również wyreżyserował napisaną przez siebie sztukę, a także dobrał aktorów. Kitty to Lukrecja Rychlicka Wilk, a Gabriel – Tomasz Martenowski. Jako od dawna zajmujący się muzyką, Arsenowicz świetnie dobrał podkład muzyczny do spektaklu. Była kołysanka Komedy z filmu Polańskiego „Rosemary baby“ zaczynająca sztukę i wprowadzająca widzów w nastrój z filmów Hitchcocka. A zakończył sławny „Happy Birthday, mister President“.

Nigdy pewnie nie dowiemy się, czy naprawdę tak było, ale pewnie dobrze, bo tajemnica śmierci Marilyn Monroe jeszcze nie raz rozpali wyobraźnię twórców. I pozostanie wiecznie żywa legenda gwiazdy. Dwa spektakle zaprezentowane w Chopin Theatre Zygmunta i Leli Dyrkaczów 1 i 2 października zostały wyprzedane, co dowodzi, że Polonia potrzebuje teatralnych i kulturalnych doznań.

Tekst i zdjęcia: Bożena Jankowska