Jola Plesiewicz
Dziesiąty doroczny wernisaż dr Błażeja Łojewskiego w Dwell Studio miał charakter szczególny — podsumowujący dekadę rozwijanego projektu artystycznego, który sytuuje się na pograniczu sztuki, refleksji filozoficznej i doświadczenia percepcyjnego, a także konsekwentnie promuje akcję pomocy Ośrodkowi dla Niewidomych w Laskach pod Warszawą, w Polsce:
– Dzisiejszy wernisaż jest to praktycznie podsumowanie dziesięciu lat pracy nad rozwinięciem konceptu psychizmu, a jest to koncept, gdzie widz staje się nie tylko obserwatorem, ale i twórcą. To, co dziś się dzieje, to jest przejście na piąty wymiar, z tego względu, że już dalej nic nie ma. (…). To jest przejście już w czasie, na zasadzie „2001: Odysei kosmicznej” Stanleya Kubricka i Arthura Clarke’a. W powieści na ten temat został zbudowany monolit, który autorzy wykorzystywali do transportu w przestrzeni. (…). To, co zostało zbudowane i tu prezentowane uważam za coś takiego, czego w sztuce jeszcze nikt nie dokonał, nikt nie stworzył, nie miał takiego założenia i to, co widzę w tej chwili zatyka dech w piersiach, bo możecie chodzić państwo do muzeów i czegoś takiego nie zobaczycie – opowiadał stojąc obok „Monolitu” dr Błażej Łojewski.
Wydarzenie, jak zawsze zgromadziło liczne grono odbiorców oraz wiernych uczestników poprzednich edycji, dla których twórczo-charytatywna działalność dr. Błażeja Łojewskiego stała się ważna.
„Monolit” – dzieło, które artysta zaprezentował w jubileuszowym, 2026 roku było zaproszeniem do wewnętrznego dialogu.
To widz, konfrontując się z monolitem, uruchamiał proces psychiczny, który staje się właściwą przestrzenią pracy. W tym sensie monolit nie przedstawiał idei, ale je inicjował. Kluczową rolę odgrywał tu psychizm — rozumiany jako żywy proces zachodzący pomiędzy dziełem a odbiorcą. Widz aktywnie współtworzył sens dzieła poprzez własne skojarzenia, emocje i pamięć.
Dr Błażej Łojewski w kontekście wyeksponowanej pracy mówił o ewolucji artystycznej i możliwościach zaadresowanych do odbiorcy.
– Daję wam możliwości. To, co zobaczycie, to, co będziecie czuć, to już od was zależy. Im mniej widzów tym lepszy odbiór, bo trzeba się skupić, przemyśleć. I my myślimy o sobie, a nie o kimś, kto stoi obok nas, czy narzuca swoją własną wizję – tłumaczył dr Łojewski.
W sali obok zostały wyeksponowane fotogramy dr Błażeja Łojewskiego między innymi te z cyklu „Drzewo widziane przez okno”. Wernisażowi towarzyszyły rozmowy z artystą o jego twórczości.
Jubileuszowa edycja była swego rodzaju zamknięciem pewnego etapu lub być może świadomym zawieszeniem, z nadzieją odbiorców na nowe otwarcie artysty, na dalsze poszukiwania.
Dziesięć lat dorocznych wernisaży ukształtowało wydarzenie o wyraźnej tożsamości — rozpoznawalne, oczekiwane i znaczące na mapie współczesnych inicjatyw artystycznych.
Integralną częścią jubileuszowego wernisażu była zbiórka charytatywna na rzecz Ośrodka dla Niewidomych w Laskach — miejsca o wyjątkowym znaczeniu społecznym i kulturowym, od lat wspierającego osoby niewidome i słabowidzące w ich edukacji, rehabilitacji oraz drodze do samodzielności.
Zbiórkę rozpoczęła licytacja dwóch prac plastycznych siedmioletniego Christiana Mrecika z osobistym udziałem autora.
Cel zbiórki harmonijnie wpisywał się w ideowy wymiar twórczości dr Błażeja Łojewskiego, koncentrującej się wokół zagadnień percepcji, świadomości i doświadczenia zmysłowego. Gest solidarności z Laskami podkreślił, że sztuka — obok refleksji estetycznej i intelektualnej — może i powinna pełnić funkcję realnego wsparcia, budując most między światem idei a konkretną potrzebą drugiego człowieka.
Wpłat i darowizn na rzecz ośrodka podopiecznych w Laskach można dokonywać za pośrednictwem strony internetowej: https://laski.edu.pl/
Tekst: Jola Plesiewicz
[email protected]
Zdjęcia: Dariusz Piłka
