Dwudziestopięcioletnia Suzy Lamplugh pracowała jako agentka nieruchomości w londyńskiej dzielnicy Fulham, w biurze Sturgis & Sons. Była energiczna, lubiana i ambitna. Marzyła o karierze w branży, lubiła kontakt z ludźmi i nie bała się samodzielnych spotkań z klientami.
Człowiek bez twarzy
28 lipca 1986 roku Suzy miała zaprezentować dom przy Shorrolds Road. W kalendarzu zapisała nazwisko klienta: „Mr Kipper”. Nie było przy nim numeru telefonu ani adresu, jedynie godzina spotkania. Około południa wyszła z biura. To był ostatni raz, kiedy widziano ją żywą.
Kilka godzin później współpracownicy zaczęli się niepokoić. Suzy nie wróciła do biura, nie zadzwoniła ani nie zostawiła wiadomości. Początkowo uznali, że prezentacja się przedłużyła. Z każdą godziną takie wyjaśnienie wydawało się jednak coraz mniej prawdopodobne.
Suzy mieszkała sama w zachodnim Londynie. Miała plany na kolejne tygodnie, umówione spotkania i rodzinę, z którą utrzymywała bliski kontakt. Nie sprawiała wrażenia osoby, która mogłaby nagle zniknąć. Wieczorem, gdy nie wróciła także do domu, stało się jasne, że wydarzyło się coś alarmującego.
Następnego dnia ruszyły poszukiwania. Przesłuchano mieszkańców okolicy, klientów biura oraz znajomych Suzy. Policja odtworzyła oś czasu jej ostatniego dnia, analizując trasę agentki, rozmowy telefoniczne, dokumenty firmy i wcześniejsze spotkania. Mimo żmudnej pracy wciąż brakowało elementu, który połączyłby całą układankę. Tajemniczy „Mr Kipper” pozostawał człowiekiem bez twarzy.
Czerwonego Forda Fiestę Suzy odnaleziono sześć dni po zaginięciu. Samochód stał niedaleko domu, który miała pokazać. W środku nie znaleziono niczego, co pomogłoby odpowiedzieć na pytanie, gdzie podziała się agentka.
Odkrycie auta, które mogło wydawać się pierwszym poważnym przełomem, okazało się kolejnym ślepym tropem. Nie było wiadomo, czy Suzy sama zostawiła je w tym miejscu, czy też auto zaparkował tam ktoś inny, próbując zmylić śledczych.
Policja wielokrotnie wracała do zeznań świadków. Ktoś twierdził, że przed domem przy Shorrolds Road widział elegancko ubranego mężczyznę rozmawiającego z młodą kobietą odpowiadającą rysopisowi Suzy. Ktoś inny zauważył ciemny samochód i mężczyznę wyglądającego na zamożnego klienta. Żadnej relacji nie udało się potwierdzić. Fulham było ruchliwą dzielnicą, przez którą codziennie przewijały się tysiące ludzi. Po kilku dniach wspomnienia zaczęły się zacierać, a po kilku miesiącach wielu szczegółów nie można już było zweryfikować. Śledczy uznali, że „Mr Kipper” najprawdopodobniej posłużył się fałszywym nazwiskiem.
Podejrzany bez dowodów
Zaginięcie Suzy stało się jedną z największych spraw kryminalnych w Wielkiej Brytanii. Media relacjonowały niemal każdy trop, a policję zalewały tysiące telefonów. Powstawały portrety pamięciowe, sprawdzano anonimowe listy i zgłoszenia z całego kraju. Śledztwo urosło do monumentalnych rozmiarów, lecz odpowiedź wciąż pozostawała poza zasięgiem.
Funkcjonariusze przeanalizowali dziesiątki tysięcy dokumentów i przesłuchali tysiące osób. Sprawdzali także mężczyzn noszących nazwisko podobne do Kipper, choć od początku podejrzewali, że klient wymyślił je tylko po to, aby zatrzeć za sobą ślad.
W następnej dekadzie pojawił się główny podejrzany: John Cannan, przestępca seksualny odsiadujący wyrok za porwanie i zabójstwo Shirley Banks. Miał za sobą przemoc wobec kobiet i posługiwał się fałszywymi tożsamościami. Okazało się, że w czasie zaginięcia Suzy przebywał w okolicy Fulham i pasował do opisu tajemniczego klienta. Policja zaczęła podejrzewać, że to on był „Mr Kipperem”.
Nigdy jednak tego nie udowodniono. Cannan konsekwentnie zaprzeczał, że miał coś wspólnego ze zniknięciem Suzy. Wielokrotnie go przesłuchiwano i przeszukiwano miejsca, z którymi był związany, ale nie znaleziono rozstrzygającego dowodu. Największym problemem pozostawał brak ciała. Bez niego niezwykle trudno było odtworzyć przebieg wydarzeń i postawić komukolwiek zarzuty. Mimo to policja od dawna traktuje sprawę jako zabójstwo.
Przez kolejne lata ponownie analizowano zabezpieczone materiały, wykorzystując nowe technologie. Wracano do świadków i informacji, które wcześniej wydawały się nieistotne. Każdy trop prowadził jednak donikąd.
Dziedzictwo Suzy
Historia Suzy zmieniła sposób pracy agentów nieruchomości. W latach osiemdziesiątych często spotykali się oni z klientami bez weryfikowania ich danych. Wystarczało nazwisko zapisane w kalendarzu i umówiona godzina. Po 1986 roku wiele firm zaczęło wymagać numerów telefonów, potwierdzania tożsamości oraz informowania współpracowników o miejscu spotkania.
W 1987 roku rodzina Suzy założyła fundację zajmującą się bezpieczeństwem osobistym i przeciwdziałaniem przemocy – Suzy Lamplugh Trust. Pomogła ona doprowadzić między innymi do uchwalenia Protection from Harassment Act w 1997 roku oraz Stalking Protection Act w 2019 roku. W 2010 roku uruchomiła także krajową infolinię dla ofiar nękania, z której skorzystało ponad 80 tysięcy osób. Tragedia jednej młodej kobiety stała się więc początkiem systemowych zmian w ochronie ofiar przemocy i stalkingu w Wielkiej Brytanii.
W 2026 roku minęło czterdzieści lat, odkąd Suzy wyszła z biura na spotkanie z klientem. Nadal nie wiadomo, kim był „Mr Kipper” ani co wydarzyło się przy Shorrolds Road. Nie odnaleziono ciała i nikomu nie postawiono zarzutu zabójstwa.
Sprawa wciąż jednak budzi emocje. Londyńska policja ponownie zaapelowała o informacje, bo nawet drobiazg, który dawniej wydawał się nieistotny, może dziś pomóc rozwikłać zagadkę. Współczesna kryminalistyka rozwiązuje sprawy sprzed dziesięcioleci. Śledczy wierzą, że również ta nie jest jeszcze zamknięta.
Dla rodziny najtrudniejszy pozostaje brak odpowiedzi: życie w zawieszeniu, bez miejsca pochówku i pewności, co spotkało Suzy. Jeden zapisek nadal nie daje im spokoju. Wpis w kalendarzu, dwa słowa: „Mr Kipper”.
Joanna Tomaszewska
