Kiedy ponad sto lat temu w centrum Los Angeles otwarto Cecil Hotel, nic nie wskazywało na to, że z czasem stanie się on jednym z najbardziej kontrowersyjnych adresów w mieście. Z biegiem lat wokół budynku zaczęły narastać opowieści o zjawiskach paranormalnych oraz o ludziach, którzy znajdowali tam schronienie w najmroczniejszych momentach swojego życia. Wśród nich był Richard Ramirez, znany jako „Night Stalker”, który mieszkał w hotelu w okresie swojej serii zabójstw. W 1991 roku przebywał tam również Jack Unterweger – właśnie wtedy, gdy dopuścił się zabójstw trzech kobiet pracujących jako prostytutki.
W ciągu niemal stu lat funkcjonowania na jego terenie doszło do wielu zgonów, w tym licznych samobójstw. Była menedżerka obiektu, Amy Price, wspominała, że w ciągu dziesięciu lat pracy – między 2007 a 2017 rokiem – miała do czynienia z około 80 przypadkami śmierci. Części z nich nigdy nie udało się jednoznacznie wyjaśnić, mimo drobiazgowych śledztw. Do tej grupy często zalicza się także sprawę Elisy Lam – kanadyjskiej studentki, której śmierć do dziś budzi emocje i rodzi pytania. Dla jednych był to tragiczny wypadek, dla innych historia, która nie została w pełni wyjaśniona – mimo że oficjalne stanowisko policji pozostaje niezmienne i sprawę uznano za zamkniętą.
Podróż życia
Na początku 2013 roku Elisa wyruszyła w podróż po Kalifornii. Najpierw spędziła kilka dni w San Diego, publikując w mediach społecznościowych zdjęcia z tamtejszego zoo, a 26 stycznia dotarła do Los Angeles, gdzie zameldowała się w Cecil Hotel.
Z późniejszych ustaleń wynika, że jej zachowanie zaczęło się zmieniać już w pierwszych dniach pobytu. Początkowo została zakwaterowana w pokoju dzielonym z innymi kobietami, jednak bardzo szybko pojawiły się problemy. Według relacji współlokatorek i personelu Elisa przestała wpuszczać je do środka, przekazując krótkie, stanowcze komunikaty, w których prosiła, by „zostawiły ją w spokoju” lub „wynosiły się do domu”. Po interwencji została przeniesiona do osobnego pokoju. W tym samym czasie pojawiła się na nagraniu programu telewizyjnego, jednak została z niego wyprowadzona przez ochronę z powodu zachowania uznanego za niepokojące.
31 stycznia widziano ją w pobliskiej księgarni, gdzie kupowała drobne prezenty dla rodziny. Pracownica sklepu zapamiętała, że była w dobrym nastroju – opowiadała, dla kogo wybiera pamiątki i martwiła się, czy jej bagaż nie będzie za ciężki. Później tego samego dnia widziano ją jeszcze w hotelu. Według relacji pracowników poruszała się po budynku w sposób zwracający uwagę – pojawiła się m.in. w miejscach niedostępnych dla gości i musiała zostać stamtąd wyproszona. W pewnym momencie zeszła do lobby i zaczęła głośno wołać, że „jest szalona, podobnie jak samo Los Angeles”. Następnie skierowała się w stronę wind. To był ostatni moment, kiedy ktokolwiek widział ją żywą.
Następnego dnia miała wymeldować się z hotelu i kontynuować podróż do Santa Cruz, jednak nigdy tego nie zrobiła. Jej rodzice, przyzwyczajeni do codziennych rozmów telefonicznych, nie mogli się z nią skontaktować i bardzo szybko zaczęli podejrzewać, że coś jest nie tak.
Niewiele osób wiedziało, że dziewczyna od kilku lat leczyła się psychiatrycznie. Zdiagnozowano u niej chorobę afektywną dwubiegunową oraz depresję. Zdarzało się, że nie przyjmowała leków regularnie lub zmniejszała ich dawki, co w przeszłości prowadziło do epizodów dezorientacji i halucynacji. Przed wyjazdem do USA czuła się jednak dobrze – przyjmowała leki, a podczas codziennych rozmów z rodziną nie sprawiała wrażenia osoby chorej. W ich relacjach brzmiała spokojnie, a momentami nawet entuzjastycznie. Dlatego nagłe urwanie kontaktu było dla nich sygnałem alarmowym. Natychmiast zgłosili jej zaginięcie kalifornijskiej policji.
Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie
Detektywi rozpoczęli śledztwo od sprawdzenia pokoju dziewczyny. Wszystkie jej rzeczy pozostały na miejscu, nie było śladów przemocy ani włamania. Nie znaleziono również niczego, co wskazywałoby na użycie substancji odurzających. Przeszukano pozostałe części budynku, w tym piwnice i dach, wykorzystując psy tropiące. Doprowadziły one śledczych do dużego okna, w pobliżu którego znajdowało się wyjście ewakuacyjne, i nie były w stanie podjąć dalszego tropu. Równolegle analizowano setki godzin nagrań z monitoringu. Choć na piętrze, na którym mieszkała Elisa, nie było kamer, udało się odnaleźć zapis z windy z wieczoru jej zaginięcia.
Na początku nagranie nie wzbudzało większych podejrzeń. Dziewczyna wsiadła do windy i zaczęła naciskać kolejne przyciski. Drzwi przez dłuższą chwilę się nie zamykały, a ona zachowywała się coraz bardziej niespokojnie. Kilkakrotnie wychodziła z kabiny i rozglądała się po korytarzu – najpierw ostrożnie, jakby chciała upewnić się, czy ktoś tam jest, potem wyraźnie nerwowo. W pewnym momencie sprawiała wrażenie, jakby z kimś rozmawiała, intensywnie gestykulując, choć w kadrze nie było nikogo poza nią. Po kilkudziesięciu sekundach opuściła windę i zniknęła z pola widzenia kamery. To nagranie było ostatnim momentem, w którym widziano ją żywą.
Pomimo intensywnego śledztwa kolejne dwa tygodnie nie przyniosły rozwiązania zagadki zaginięcia Kanadyjki. Przełom nastąpił dopiero wtedy, gdy hotelowi goście zaczęli zgłaszać problemy z wodą – jej smak był nieprzyjemny, a ciśnienie niestabilne. 19 lutego pracownik hotelu, Santiago Lopez, wszedł na dach, aby sprawdzić zbiorniki. Zauważył, że pokrywa jednego z nich jest otwarta. Kiedy zajrzał do środka, zobaczył ciało dziewczyny unoszące się na powierzchni wody, podczas gdy jej ubrania znajdowały się na dnie zbiornika.
Śledztwo
Ciało zostało wydobyte, a miejsce dokładnie zabezpieczono i przeszukano. Nie znaleziono żadnych śladów wskazujących na udział osób trzecich – brakowało odcisków palców innych niż jej własne, nie było też oznak przemocy. Ze względu na położenie zbiornika i trudny dostęp do niego śledczy uznali, że przeniesienie tam ciała przez inną osobę byłoby niemal nieprawdopodobne.
Sekcja zwłok nie wykazała obrażeń sugerujących walkę ani napaść seksualną, a badania toksykologiczne nie potwierdziły obecności nielegalnych substancji. Ujawniły natomiast znacznie niższy niż zalecony poziom leków, które przyjmowała w związku z chorobą afektywną dwubiegunową.
Mogło to mieć wpływ na jej stan psychiczny. Niestabilny poziom leków mógł prowadzić do dezorientacji, lęku lub halucynacji. W tym kontekście analizowano również jej zachowanie zarejestrowane na nagraniu z windy. Oficjalnie nie potwierdzono obecności nikogo innego na korytarzu przed windą, jednak sposób, w jaki dziewczyna się zachowywała, sprawiał, że wiele osób odnosiło wrażenie, jakby reagowała na coś realnego. Pojawiały się także pytania o brak świadków. Hotel funkcjonował normalnie, goście przemieszczali się po budynku, personel pracował, a mimo to nikt nie widział studentki na drodze prowadzącej na dach ani w jego okolicy.
Do tego dochodził jeszcze jeden element – sam charakter miejsca. Cecil Hotel od lat budził skojarzenia z historiami, które trudno było jednoznacznie wyjaśnić, co sprawiło, że wiele osób było bardziej skłonnych szukać w tej sprawie drugiego dna. I choć jako bezpośrednią przyczynę śmierci wskazano przypadkowe utonięcie, nie rozwiało to wszystkich wątpliwości, a sama sprawa do dziś uznawana jest za jedną z najbardziej tajemniczych w historii hotelu.
Maggie Sawicka
