Charles Spencer
„Łabędzi śpiew. Diana, moja siostra”
Wydawnictwo „Marginesy” 2026, 352 s.
Zanim została księżną Walii i jedną z najczęściej fotografowanych kobiet świata, Diana była starszą siostrą Charlesa Spencera. We wspomnieniach autor przywołuje dzieciństwo, wspólne zabawy, ale również rozwód rodziców i trudne doświadczenia szkolne.
Charles Spencer próbuje przywrócić siostrze prawo do zwyczajnej, ludzkiej złożoności. W wywiadach podkreśla, że za międzynarodową ikoną łatwo było przestać dostrzegać córkę, siostrę i ciotkę. Przypomina również jej zdolności przywódcze i przekonanie, że mogła jeszcze wiele zrobić dla innych.
Ważnym dopełnieniem tego portretu jest przyznanie się autora do własnej bezradności. Wspomina, że nie rozumiał w pełni, jak ciężkie bywało życie siostry, i żałuje, że nie pomógł jej bardziej.
Wspomnienia dotyczące Karola i okoliczności pogrzebu Diany wywołały ostrą reakcję Pałacu Buckingham, który zakwestionował wiarygodność pamięci autora. Autor występuje jako brat i świadek wydarzeń, osobiście zaangażowany w to, jak zostaną zapamiętane.
Marta Orzeszyna
„Paryż. Lata 20., lata 30. Taniec na wulkanie”
Wydawnictwo „Rebis” 2026, 352 s.
Międzywojenny Paryż przyciąga ludzi pragnących tworzyć i żyć na własnych zasadach. W pracowniach powstają obrazy, które zmienią historię sztuki, w salonach ścierają się nowe idee, a moda coraz śmielej odrzuca dawne ograniczenia.
Wśród bohaterów pojawiają się Picasso, Hemingway, Gertruda Stein, Coco Chanel i Elsa Schiaparelli. Krótsze włosy, swobodniejsze stroje i rosnące zawodowe ambicje kobiet stają się częścią szerszej walki o samodzielność.
Szczególnie interesujący jest polski udział w tworzeniu paryskiej legendy.
Tytułowy „taniec na wulkanie” nabiera znaczenia wraz z nadejściem lat trzydziestych: kryzys gospodarczy, konflikty i radykalizacja polityczna podważają poczucie swobody. Tak zarysowana panorama zachęca, by spojrzeć na międzywojenny Paryż uważniej niż przez nostalgiczny obraz kawiarni i artystycznej bohemy. Za jego niezwykłą energią kryje się kruchość świata, którego mieszkańcy nie znali jeszcze finału własnej historii.
Katarzyna Michalak
„Nie pytaj, co się stało”
Wydawnictwo „Znak” 2026, 304 s.
Nela, Matylda i Sandra zawdzięczają Aidzie szansę na nowe życie. Kiedy znalazły się w trudnej sytuacji, dała im schronienie, pracę i wsparcie. Z czasem jednak jej hojność zaczęła oznaczać zobowiązanie, od którego coraz trudniej było się uwolnić. Aida nie pozwalała zapomnieć, jak wiele dla nich zrobiła.
Katarzyna Michalak sięga po temat zależności. W centrum historii stawia relację, w której wdzięczność stopniowo odbiera prawo do sprzeciwu. Jak odmówić komuś, kto pomógł nam w najgorszym momencie? I kiedy oczekiwanie wzajemności staje się próbą przejęcia kontroli nad cudzym życiem?
Śmierć Aidy nie przynosi rozwiązania. Pozostają trzy listy, sekrety bohaterek i świadomość, że wpływ dawnej dobrodziejki sięga dalej, niż mogły przypuszczać. Kobieta pochowana pod cudzym nazwiskiem może zagrozić temu, co pomogła im zbudować. Punkt wyjścia nadaje opowieści charakter psychologicznej zagadki, w której przeszłość domaga się rozliczenia.
Allen Levi
„Theo z Golden”
Wydawnictwo „Media Rodzina” 2026, 416 s.
W Golden pojawia się przybysz, który zamiast opowiadać o sobie, woli poznawać innych. Starszy mężczyzna zagląda do kawiarni i zwraca uwagę na wiszące tam portrety mieszkańców. Kupuje je kolejno, a następnie wręcza przedstawionym na nich osobom. Osobliwy zwyczaj budzi ciekawość, daje początek znajomościom i stopniowo zmienia życie miasteczka. Pytanie o tożsamość Theo pozostaje w tle kolejnych spotkań.
Portret staje się pretekstem, by usiąść razem i porozmawiać. W świecie Theo takie spotkanie zasługuje na uwagę – może okazać się początkiem ważnej przyjaźni albo chwilą, którą ktoś zapamięta na długo.
Za opowieścią stoi przekonanie, że dobroć ma znaczenie także wtedy, gdy nie przynosi rozgłosu. Allen Levi kreśli portret człowieka, który swoją uwagą i życzliwością sprawia, że inni czują się dostrzeżeni i docenieni.
