Rockefeller zmarł w piątek w swym domu w Waszyngtonie, w wieku 89 lat. Był prawnukiem miliardera i przemysłowca Johna D. Rockefellera Sr., twórcy i szefa Standard Oil Trust, firmy, która stała się monopolistą sektora naftowego, a rodzinę założyciela uczyniła jednym z najbogatszych i najsłynniejszych klanów Ameryki.
Dziennik podkreśla, że Jay Rockefeller IV już jako początkujący student postanowił oderwać się od swego uprzywilejowanego otoczenia. Był nauczycielem angielskiego w Japonii, działaczem społecznym, członkiem Peace Corps i rektorem prywatnej uczelni West Virginia Wesleyan College, zanim zaangażował się w politykę.
W 1972 został gubernatorem Wirginii Zachodniej, a po dwóch kadencjach na tym stanowisku wybrano go do Senatu, w którym zasiadał przez pięć kadencji z rzędu.
Zasłynął jako zwolennik walki o ubezpieczenia zdrowotne i społeczne dla najbiedniejszych, godne i bezpieczne warunki pracy, zwłaszcza w kopalniach, zwolennik ekologii i krytyk wojny w Iraku.
Był Demokratą, w odróżnieniu od wielu innych prominentnych polityków z jego rodziny, dzięki którym ukuto terminy Republikanie Rockefellerów i polityka Rockefellerów.
John D.„Jay” Rockefeller IV miał opinię senatora umiejącego współpracować z politykami Republikanów; stał na czele wielu ważnych, dwupartyjnych komisji senackich, w tym komisji ds. wywiadu.
Republikanie Rockefellerów to umiarkowana, centrowa frakcja partii popierająca walkę o prawa obywatelskie, wydatki na inwestycje publiczne, prawo do aborcji, ochronę środowiska i międzynarodowe zaangażowanie Stanów Zjednoczonych.
Jay Rockefeller IV wpisał się w tę tradycję oraz rodzinną normę postępowania obowiązującą od czasów jego pradziadka i tzw. baronów pozłacanej epoki (ang. Gilded Age), którzy czuli się zobowiązani do dobroczynności, finansowania ważnych projektów społecznych, wspierania edukacji i sztuki. (PAP)
