W listopadzie 1985 roku myśliwy przemierzający okolice parku stanowego Bear Brook w Allenstown w stanie New Hampshire natknął się na metalową beczkę. Zajrzał do środka i zobaczył ludzkie szczątki. Jak się okazało, były to zwłoki kobiety i dziewczynki.
Piętnaście lat później, w maju 2000 roku, około 90 metrów dalej odkryto kolejną beczkę. I kolejne ciała. Tym razem dwóch dziewczynek. Cztery ofiary w tym samym miejscu, schowane w podobnych beczkach. Śledczy podejrzewali, że mają do czynienia z seryjnym zabójcą.
Porzucona Lisa
Sprawa stała się znana jako morderstwa z Bear Brook. Przez lata policja sprawdzała kolejne tropy. Bezskutecznie. Jedną z dziewczynek, mającą około trzech lat, nazwano „środkowym dzieckiem”. Była starsza od najmłodszej ofiary, lecz młodsza od najstarszej. Zamiast imienia miała określenie wskazujące jej miejsce wśród zabitych dzieci.
Śledztwo nabrało nowego kierunku, gdy pojawiła się postać Terry’ego Pedera Rasmussena. Urodzony w 1943 roku mężczyzna przemieszczał się po kraju pod różnymi nazwiskami. Kobiety, z którymi nawiązywał bliskie relacje, znikały w tajemniczych okolicznościach. Jedną z nich była 44-letnia chemiczka Eunsoon Jun. Znała go jako Larry’ego Vannera i uważała za swojego męża.
Rozczłonkowane zwłoki Eunsoon odkryto w 2002 roku w ich domu w Richmond w Kalifornii. Były ukryte pod warstwą kociego żwirku. Za jej zabójstwo Rasmussen trafił do więzienia. Otrzymał karę dożywocia z możliwością ubiegania się o zwolnienie warunkowe po piętnastu latach.
Z czasem powrócono do sprawy zaginięcia Denise Beaudin z New Hampshire. Kobieta zniknęła pod koniec 1981 roku wraz z sześciomiesięczną córką. Ostatni raz widziano ją z mężczyzną przedstawiającym się jako Bob Evans. Denise nigdy nie odnaleziono. Evans opiekował się natomiast jej córką. Nazywał ją Lisą i podawał się za jej ojca. W 1986 roku porzucił dziewczynkę w Kalifornii. Miała około pięciu lat. Nie wiedziała, kim naprawdę jest ani co stało się z matką.
Po latach badania DNA wykazały, że mężczyzna nie był jej biologicznym ojcem. W 2016 roku porównanie jej materiału genetycznego z DNA krewnych Denise pozwoliło potwierdzić jej tożsamość. Lisa była w rzeczywistości Dawn Beaudin. Jej historia pomogła śledczym połączyć fakty, które wcześniej wydawały się nie mieć ze sobą związku. W 2017 roku potwierdzono, że Bob Evans to Terry Peder Rasmussen.
Imiona z DNA
Kolejny przełom nastąpił w 2019 roku. Ujawniono wtedy tożsamość trzech ofiar znalezionych w beczkach: Marlyse Honeychurch i jej dwóch córek, Marie Vaughn oraz Sarah McWaters.
Marlyse wraz z dziewczynkami widziano po raz ostatni w Kalifornii w listopadzie 1978 roku. Miała wtedy 24 lata, Marie sześć, a Sarah zaledwie rok. Kobieta była związana z Rasmussenem. Później cała trójka zniknęła bez śladu.
Ich identyfikacja była możliwa dzięki genealogii genetycznej i pracy badaczki amatorki. Metoda polega na porównywaniu DNA z materiałem genetycznym krewnych oraz odtwarzaniu powiązań rodzinnych. Pozwala dotrzeć do osób, których tożsamości nie udało się ustalić tradycyjnymi sposobami.
Jesienią 2018 roku, niezależnie od siebie i w odstępie kilku tygodni, do rozwiązania zagadki dotarły dwie kobiety spoza policji: genealożka genetyczna Barbara Rae-Venter i badaczka amatorka Becky Heath. Pierwsza analizowała DNA, druga przeszukiwała internetowe fora. Heath dopasowała informacje o zaginionej rodzinie do danych dotyczących ofiar. Policja potwierdziła ustalenia badaniami DNA krewnych.
Rae-Venter uczestniczyła już wcześniej w wyjaśnianiu historii porzuconej Lisy. Jej praca pomogła skierować śledztwo na Rasmussena. Sprawa Bear Brook stała się jednym z pionierskich przykładów wykorzystania genealogii genetycznej w dochodzeniach dotyczących zbrodni.
Pozostała jednak jeszcze jedna niezidentyfikowana dziewczynka: „środkowe dziecko”. Badania wykazały, że nie była spokrewniona z Marlyse ani jej córkami. Była za to biologiczną córką Rasmussena. Śledczy znali więc jej ojca, ale nadal nie wiedzieli, jak miała na imię. Kluczem do rozwiązania zagadki okazało się odnalezienie jej matki.
Córka zabójcy
Badacze musieli cofnąć się o wiele pokoleń i zbudować drzewo genealogiczne obejmujące około 25 tysięcy osób. Dopiero odpowiednie powiązania rodzinne doprowadziły ich do Pepper Reed, a następnie do aktu urodzenia jej córki.
Dokument potwierdził, że dziewczynka miała na imię Rea Rasmussen. Urodziła się w 1976 roku w Kalifornii. Zginęła prawdopodobnie między 1978 a 1981 rokiem. Policja uważa, że zamordował ją własny ojciec, który ukrył jej ciało w beczce odnalezionej w 2000 roku.
Pepper Reed rodzina ostatni raz widziała w Houston w Boże Narodzenie 1975 roku. Była wtedy w ciąży. Według bliskich przeprowadziła się później do Kalifornii. Tam ślad po niej zaginął.
Tożsamość Rei oficjalnie potwierdzono we wrześniu 2025 roku. Czterdzieści lat po odkryciu pierwszej beczki wszystkie ofiary odzyskały imiona i nazwiska: Marlyse Honeychurch, Marie Vaughn, Sarah McWaters i Rea Rasmussen.
Nie oznaczało to końca śledztwa. Nadal nie wiadomo, co stało się z Pepper Reed. Nie odnaleziono też Denise Beaudin. Śledczy podejrzewają, że obie kobiety zostały zamordowane przez Rasmussena. Nie wykluczają również kolejnych ofiar. Ustalenie nazwisk zabitych nie wyjaśniło wszystkich okoliczności ich śmierci. Nie wiadomo też, jak długo Rasmussen potrafił zacierać ślady, zmieniając miejsca pobytu i tożsamości. Każda zaginiona kobieta, z którą go łączono, oznaczała kolejną rodzinę czekającą na wiadomość o losie bliskiej osoby.
Zidentyfikowanie ciał zamknęło jeden rozdział tej makabrycznej historii. Wciąż jednak nie ma odpowiedzi na pytanie: ile osób naprawdę zginęło z jego ręki? Rasmussen nie wyjawi już prawdy. Zmarł w więzieniu w 2010 roku, zanim powiązano go ze sprawą Bear Brook.
Joanna Tomaszewska
