Znaczącym polskim akcentem chicagowskich obchodów było wydarzenie artystyczne „Nowosielski Audiovisual”, na które 29 kwietnia do Akademii Muzyki PaSO zaprosił Konsulat Generalny RP w Chicago. Pełniąca rolę gospodarza wydarzenia konsul Bernadetta Pałka-Maciejewska powitała licznie zebranych miłośników muzyki i przedstawiła artystów oraz program koncertu.
Artur Dutkiewicz to pianista improwizator oraz kompozytor, nazywany „ambasadorem polskiego jazzu”. który występował w blisko 80 krajach, na festiwalach i w prestiżowych salach koncertowych na całym świecie. Odznaczony złotym medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” był laureatem wielu konkursów w kraju i za granicą, i jako pierwszy polski jazzman w 1988 roku wystąpił z recitalem na MIDEM – prestiżowych, międzynarodowych targach i konferencji branży muzycznej w Cannes.
Andrzej Wąsik to znany artysta malarz, grafik i reżyser. Tworzył teledyski dla takich wykonawców i kompozytorów jak Urszula Dudziak, Kasia Stankiewicz, Andrzej Krzywy, Renata Przemyk oraz oprawy graficzne do wydarzeń́ kulturalnych oraz czołówki do programów telewizyjnych, takich jak np. Fryderyki, Telekamery, Festiwal Skrzyżowanie Kultur.
„Nowosielski Audiovisual” to unikatowy projekt multimedialny, w którym muzyka przenika się z obrazem. Podczas koncertu Artur Dutkiewicz Trio – z Arturem Dutkiewiczem przy fortepianie, Ethanem Philionem na kontrabasie oraz Sebastianem Kuchczyńskim na perkusji – przestrzeń wokół artystów została wzbogacona tworzonymi na bieżąco wizualizacjami i kolażami autorstwa Andrzeja Wąsika. Ich tematyka nawiązywała do twórczości zmarłego w 2011 Jerzego Nowosielskiego, który łączył tradycję prawosławną, ikonę i dziedzictwo bizantyjskie z nowoczesną abstrakcją oraz nutą surrealizmu. Muzyka Dutkiewicza rozwija się w podobnie kontemplacyjnym nurcie — czerpie z jazzu, muzyki klasycznej i współczesnej, a także z inspiracji duchowych, takich jak chorał gregoriański, śpiew bizantyjski czy mantry sanskryckie, tworząc wraz z obrazem spójną, audiowizualną całość o niemal mistycznym charakterze.
W programie koncertu zebrani usłyszeli medytacje m.in. oparte na motywach cerkiewnych – „Przebudzenie”, „Pokój” inspirowane starohinduską pieśnią i „Tęsknota” czerpiące z chorału ormiańskiego. Finałowy utwór z tego cyklu „Pełnia” należy do zestawu kompozycji powstałych pod wpływem malarstwa Jerzego Nowosielskiego oraz muzyki kontemplacyjnej i tradycji duchowych Wschodu i Zachodu. Zwykle najpełniej odbieramy muzykę z zamkniętymi oczami — wtedy dźwięk odsłania swoją głębię, a wyobraźnia tworzy własne obrazy. W koncercie „Nowosielski project” dzieje się jednak odwrotnie: gra światła, obrazu i ruchu powodują, że wzrok staje się nieodłącznym narzędziem słuchania.
W czasie koncertu jazzowe trio nie tylko tworzyło muzykę, ale przepisywało ją na język wizualny – klawisze fortepianu czarowały gamę kolorów, kontrabas rozbrzmiewał paletą barw, a perkusja wyznaczała rytm zmieniających się obrazów. Wzrok nie był już przeszkodą, ale dodatkowym zmysłem, który przyswajał muzykę w sposób niemal fizyczny. Zamiast zamknąć oczy, trzeba je było szeroko otworzyć i pozwolić muzyce, by prowadziła „od dźwięku do ciszy”, „od głowy do serca” i od zewnętrznego postrzegania do bardziej wewnętrznego, niemal intuicyjnego medytacyjnego przeżycia.
Głębia przekazu audiowizualnego i wirtuozeria muzyków złożyła się na niepowtarzalną, niemal hipnotyczną atmosferę koncertu. Było to doświadczenie, które angażowało zarówno zmysły, jak i emocje, pozostawiając widzów w stanie skupienia i zachwytu. Publiczność zareagowała entuzjastycznie — artyści zostali nagrodzeni owacjami na stojąco, a długie brawa nie pozwalały im opuścić sceny, przywołując kolejne i kolejne bisy.
Po koncercie nastąpiła okazja do zdjęć z artystami, a następnie wspólna lampka wina i możliwość bezpośredniego spotkania z muzykami. Ta intymna część wieczoru pozwoliła publiczności nie tylko na podziękowanie, ale też na prawdziwą rozmowę i dzielenie się wrażeniami z koncertu. Całość była kompletnym przeżyciem artystycznym – od wyjątkowej oprawy wizualnej, przez emocjonującą muzykę, aż po bliski kontakt z artystami.
Międzynarodowy Dzień Jazzu (International Jazz Day), ustanowiony przez UNESCO w listopadzie 2011 roku, ma na celu popularyzację wiedzy o genezie i różnorodności tego gatunku oraz podkreślenie jego znaczenia jako ważnego środka komunikacji społecznej.
Tekst i zdjęcia: Andrzej Moniuszko
