John Guzlowski
Mój znajomy z Chicago, którego nie widziałem od 10 lat, właśnie zapytał mnie, kiedy wrócę do Chicago z wizytą. To nie było dziwne pytanie. Rozmawiamy przez telefon mniej więcej dwa razy w tygodniu i on pewnie zadaje mi to pytanie mniej więcej raz w tygodniu, i zadaje mi je od 10 lat.
I nie jest jedynym, który mnie o to pyta.
Moja siostra Donna pyta mnie, kiedy przyjadę z wizytą, i moja stara przyjaciółka Stephanie, której nie widziałam od jakichś 55 lat, zadaje mi to pytanie, podobnie jak cała masa chłopaków i dziewczyn, z którymi chodziłam do szkoły podstawowej St. Fidelis i którzy mieszkali w mojej starej dzielnicy Humboldt Park. I nawet moja redaktor w „Dzienniku Związkowym” zadaje mi to samo pytanie.
Więc dlaczego ich nie odwiedzam? Dlaczego nie wracam do Chicago?
To nie jest łatwe pytanie.
Kocham Chicago. Ze wszystkich dwunastu miast, w których mieszkałem przez 77 lat, to jest moje absolutnie ulubione miejsce. Uwielbiam moją starą dzielnicę Humboldt Park. Kiedy ostatnio byłem w Chicago, przyjaciel zawiózł mnie w tamtą okolicę. Spacerowaliśmy po moich starych ulicach, stanęliśmy przed sklepami ze słodyczami, w których uwielbiałem kupować rzeczy w dzieciństwie, odwiedziliśmy pustą działkę przy Evergreen St. i rozmawialiśmy o domu, który tam stał – domu, w którym mieszkała moja rodzina, zanim został spalony doszczętnie przez członków gangu. Spacerowaliśmy też po parku, stanęliśmy na brzegu laguny, obserwowaliśmy dzieci bawiące się na huśtawkach, na których bawiłem się jako dziecko, i kręciliśmy się wokół hangaru na łodzie, na który – jak pamiętam – się wspinaliśmy.
I to nie wszystko, za co kocham Chicago. Kocham plaże. Kiedy byłem dzieckiem, najlepsze letnie niedziele spędzałem na plaży przy North Avenue z rodzicami i siostrą. Moi rodzice nie pływali, ale moja siostra i ja uwielbialiśmy skakać do jeziora i surfować na falach. Uwielbiam też wszystkie super muzea w mieście. Uwielbiałem zwiedzać Art Institute i podziwiać piękno, które Monet, Chagall, Seurat i Edward Hopper stworzyli z niczego innego, jak tylko farbami. A potem było Museum of Science and Industry, Field Museum i Chicago History Museum. Odwiedzając je, dowiedziałem się tak wiele o życiu, historii i o tym, jak wygląda świat. A gdy dorastałem, uwielbiałem wędrować po kawiarniach i barach, gdzie widziałem tak wielu wspaniałych artystów, takich jak Kris Kristofferson, John Prine, Buddy Guy i Muddy Waters.
I kochałem przyjaciół, których miałem, kiedy mieszkałem w Chicago. Wielu z nich już nie żyje, ale tych, którzy pozostali, uważam za swoich prawdziwych przyjaciół.
Założę się, że pytasz: skoro Chicago ma tyle do zaoferowania, dlaczego nie przyjedziesz?
To niełatwe pytanie. Za każdym razem, gdy stary przyjaciel zadaje mi to pytanie, ja też je sobie zadaję. Czemu nie odwiedzę Chicago?
Jedyna odpowiedź, jaka przychodzi mi do głowy jest taka, że choć tak wiele kocham w Chicago, to też wiele straciłem w Chicago, czego nigdy już więcej nie zobaczę, nie poczuję ani nie doświadczę.
Kiedy myślę o wizycie w Chicago, myślę o wszystkich przyjaciołach, których miałem tam dorastając, a których już tam nie ma, którzy przeprowadzili się w inne miejsca lub odeszli. Myślę też o moich rodzicach i o tym, jak wiele moich wspomnień z Chicago jest z nimi związanych. Oczywiście, wizyta w Chicago dawałaby radość, ale wiem, że smutek byłby większy.
Why I Don’t Revisit Chicago
A Chicago friend of mine who I haven’t seen in 10 years just asked me when I was going to come back to Chicago for a visit. It wasn’t an odd question. We talk on the phone about twice a week, and he probably asks me that question about once a week, and he’s been asking me this question for the last 10 years.
And he’s not the only one asking me that question.
My sister Donna asks me when I’m going to come for a visit, and my old friend Stephanie, who I haven’t seen in maybe 55 years, asks me that question, and a bunch of the guys and gals who I went to St. Fidelis grade school with and who lived in my old Humboldt Park neighborhood ask me that question. And even my editor at the Dziennik Zwiazkowy asks me that same question.
So why don’t I visit them? Why don’t I come back to Chicago?
It’s not an easy question.
I love Chicago. Of all the 12 different cities I’ve lived in during my 77 years, it’s my absolute favorite place. I love my old Humboldt Park neighborhood. Last time I visited Chicago, a friend drove me down to that area. We walked on my old streets, stood outside of the candy stores I loved to buy stuff in when I was a kid, visited the empty lot on Evergreen St. and talked about the house that had been there, the house my family lived in before that house was burnt to the ground by some gangbangers. We strolled through the park too, stood on the shore of the lagoon, watched the kids playing on the swings I played on when I was a kid, and roamed around the boathouse that I remembered climbing on.
And that’s not all I love about Chicago. I love the beaches. When I was a kid, the best summer Sundays were the ones I spent at North Avenue Beach with my parents and my sister. My mom and dad weren’t swimmers, but my sister and I loved to jump into the lake and ride the waves. I love all the super museums in the city too. I loved going through the Art Institute and seeing the beauty that Monet and Chagall and Seurat and Edward Hopper made out of nothing more than paint. And then there was the Museum of Science and Industry and the Field Museum and the Chicago History Museum. Visiting them, I learned so much about life and history and what the world is like. And as I got older, I loved wandering around the coffee houses and bars where I saw so many great performers, folks like Kris Kristofferson, John Prine, Buddy Guy, and Muddy Waters.
And I loved the friends I had back then when I lived in Chicago, so many of whom are now gone, but the ones that are still there are ones I think of as my true friends.
So I bet you’re asking, if there’s so much about Chicago that you love, why don’t you come and visit?
It’s not an easy question. Every time an old friend asks me that question, I ask myself that question too. Why don’t I visit Chicago?
All I can think of as an answer is that even though there is so much that I love about Chicago, there’s also so much of Chicago that I’ve lost and that I can never see or feel or experience again.
When I think of visiting Chicago, I think of all the friends I had there growing up who are no longer there, who’ve moved to other places or who have passed away. And I think of my parents too and how so many of my memories of Chicago are tied to my parents. Sure, there would be joy in visiting Chicago, but I know the sadness would be more.
John Guzlowski
.JPG)
amerykański pisarz i poeta polskiego pochodzenia. Publikował w wielu pismach literackich, zarówno w USA, jak i za granicą, m.in. w „Writer’s Almanac”, „Akcent”, „Ontario Review” i „North American Review”. Jego wiersze i eseje opisujące przeżycia jego rodziców – robotników przymusowych w nazistowskich Niemczech oraz uchodźców wojennych, którzy emigrowali do Chicago – ukazały się we wspomnieniowym tomie pt. „Echoes of Tattered Tongues”. W 2017 roku książka ta zdobyła nagrodę poetycką im. Benjamina Franklina oraz nagrodę literacką Erica Hoffera za najbardziej prowokującą do myślenia książkę roku. Jest również autorem serii powieści kryminalnych o Hanku i Marvinie, których akcja toczy się w Chicago oraz powieści wojennej pt. „Retreat— A Love Story”. John Guzlowski jest emerytowanym profesorem Eastern Illinois University.
-
John Guzlowski's writing has been featured in Garrison Keillor’s Writer’s Almanac, Akcent, Ontario Review, North American Review, and other journals here and abroad. His poems and personal essays about his Polish parents’ experiences as slave laborers in Nazi Germany and refugees in Chicago appear in his memoir Echoes of Tattered Tongues. Echoes received the 2017 Benjamin Franklin Poetry Award and the Eric Hoffer Foundation's Montaigne Award for most thought-provoking book of the year. He is also the author of two Hank Purcell mysteries and the war novel Road of Bones. Guzlowski is a Professor Emeritus at Eastern Illinois University.
